Bu söz, modern insanın varoluşsal krizini ve kapitalist sistemin birey üzerindeki görünmez tahakkümünü sarsıcı bir felsefi derinlikle gözler önüne seriyor. Nietzscheci bir perspektifle, borç ve suç kavramlarının tarihsel dönüşümüne işaret eden bu düşünce, insanın özgürlüğünün nasıl ipotek altına alındığını anlatır. Eskiden kutsal güçlere ya da toplumsal aidiyetlere duyulan minnet ve borçluluk duygusu, günümüzde yerini rasyonelleşmiş bir sermaye tanrısına bırakmıştır.

Psikolojik boyutta ise borç, bireyin geleceğini bugünden sömüren, onu sürekli bir suçluluk ve kaygı sarmalında tutan en etkili iktidar aygıtıdır. İnsan artık sadece paraya değil, zamanına, emeğine ve hatta kendi hayallerine yabancılaşarak sistemin uysal bir tebaası haline gelmektedir. Özgürlük illüzyonu altındaki modern özne, ödemekle yükümlü olduğu bu görünmez diyetle kendi varoluşunun esiri kılınmıştır.