Bu söz, Fuzuli'nin ilahi aşk ve melankoli anlayışını yansıtan ünlü beytidir. Aşkın getirdiği acının ve kederin, ruhu olgunlaştıran, onu yücelten kutsal bir dert olduğunu; hekimin bu acıyı dindirecek dünyevi ilaçlarının (tedavisinin) aslında insanı o yüce manevi aşktan kopararak helak edeceğini (öldüreceğini) felsefi olarak açıklar.