Bu felsefi tespit, aşka dair yaygın romantik yanılgıları yıkarak onu rasyonel ve emek isteyen bir eylem olarak yeniden tanımlıyor. Modern kültür genellikle aşkı aniden ortaya çıkan, kendiliğinden yürüyen, büyülü bir duygu olarak sunar. Oysa yazar, sevginin kalıcı olabilmesi için insanın kendi bencilliğinden arınması, tahammül etmesi ve bu bağı canlı tutmak için irade göstermesi gerektiğini savunuyor. Aşk bir anlık "hissetme" halinden ziyade, her gün yeniden seçilen ve inşa edilen bir "uygulama", bir yaşam biçimidir. Bu söz, sevmeyi öğrenilmesi ve üzerinde çalışılması gereken bir sanat olarak konumlandırıyor.