Modern hayatın o sahte "dinlenme" ve "sosyalleşme" illüzyonunu deşifre eden hüzünlü (veya T.S. Eliot tarzı melankolik) bir tespittir. İnsanlar hafta boyunca çalışır ve pazar gününü kahvaltı sofralarında, parklarda sevdikleriyle buluşup konuşmaya ayırırlar. Ancak o konuşmalar ("Nasılsın? Havalar da soğudu") aslında o kadar sıradan, otomatik ve içi boştur ki; kimse kimseyi gerçekten dinlemez, kimse derdini gerçekten anlatmaz ("en az dikkat harcanan şeylerdir"). Söz, kalabalıkların içindeki o korkunç iletişimsizliği ve hafta sonu sohbetlerinin aslında büyük bir sessizlik maskesi olduğunu acı bir şekilde yüzümüze vurur.