İnsanın varoluşsal yalnızlığından kurtulmasının yegâne yolunun, bencil sınırlarından sıyrılarak başkalarının acılarına duyarlı olmak ve onlarla dayanışma içinde bağ kurmak olduğunu savunan hümanist bir felsefedir. Sadece kendi çıkarları için yaşayan insan, kalabalıklar içinde bile en derin yalnızlığı yaşamaya mahkumdur. Başkalarının hayatına dokunmak, kendi hayatımızı da anlamlandırır. Bu söz, bizi bencilliğin yarattığı o soğuk zindandan çıkmaya, paylaşmanın, yardımlaşmanın ve empati kurmanın getirdiği o sıcak insani birliğe katılarak ruhumuzu şifalandırmaya davet eden bilgece ve şefkatli bir çağrıdır.