Empatinin sınırlarını ve acının o korkunç derecede kişisel (devredilemez) doğasını anlatan varoluşsal bir yakarıştır. Bir insan dışarıdan büyük bir trajedi (ölüm, hastalık) yaşayan birini gördüğünde ona acır, ona sarılır, yardım eder ("merhamet gösterir"). Ancak yazar (veya acı çeken kişi); o dışarıdan gelen şefkatin asla o yarayı iyileştirmeye yetmeyeceğini söyler. Çünkü o insanın kalbinde yanan o gerçek ateşi, gece karanlığındaki o dehşeti ("acıyı") o bedeni taşımayan hiç kimse asla tam olarak bilemez ve "hissedemez". Yalnızlığın ve anlaşılamamanın en zarif ama en yaralı ifadesidir.