(Victor Hugo'nun o muazzam devrimci ve romantik Fransız ruhunu yansıtan) insanın dünyadaki en yüce iki tutkusu arasındaki o hiyerarşiyi (sınavı) anlatan efsanevi cümledir. Yazar; yaşamın sadece bu iki büyük alevle ("özgürlük ve aşkla") anlam bulduğunu söyler. Aşk o kadar yücedir ki uğruna seve seve ölünür ("yaşantımı veririm"). Ancak yazar; eğer o büyük aşk onu kafese koymaya, onu köleleştirmeye kalkarsa; insanın en büyük kutsalı olan o "Özgürlük/Hürriyet" uğruna, o çok sevdiği aşkı bile (kalbini söküp atarak) feda edeceğini o destansı (isyankâr) dille haykırır.