Bu söz, tasavvuf felsefesinin ve varlık teolojisinin en derin katmanlarına işaret eden, varoluşu mutlak bir hiçlik üzerinden açıklayan entelektüel bir şükür ifadesidir. Yazar, yaratılışı sıradan bir yoktan var etme eyleminin ötesine taşıyarak yokluğun yokluğu kavramıyla, henüz yokluk fikrinin bile var olmadığı o mutlak, kavranamaz başlangıç noktasına atıfta bulunur. Bu bakış açısına göre evren, sadece fiziksel bir boşluktan değil, zihinsel ve ontolojik bir hiçlikten süzülerek varlık sahnesine çıkmıştır.

Eşyanın varlığının kelimelerin teveccühüne dayandırılması ise yaratıcı iradenin dile gelmesi olan Ol kelamına ve İlahi yönelişe yapılan edebi bir vurgudur. Kelimeler burada sadece birer ses değil, varlığı ayakta tutan, ona anlam ve biçim veren kozmik enerjilerdir. Psikolojik düzeyde bu durum, insanın kendi varoluşsal anlamını ancak yüce bir yöneliş ve anlam arayışında bulabileceğini fısıldar. Son tahlilde alıntı, varlığın her an yeniden söylenen ilahi bir şarkı gibi taze tutulduğunu ve asıl övgünün bu muazzam varlık sanatkarına ait olduğunu estetik bir dille özetler.