(Turgut Uyar, Cemal Süreya veya benzeri bir varoluşsal edebiyat karakterinin) insanın "hayatta kalma/ölüm korkusu" güdüsünün o en ilkel, bencil ve abartılı halini samimiyetle itiraf ettiği cümledir. Ölüm karanlığı ve bilinmezliği o kadar dehşet vericidir ki; konuşan kişi gençliğinde o korkuyla "Bütün dünya yok olsun, yapayalnız kalayım, yeter ki ben ölmeyeyim (nefes alayım)" diyecek kadar hayatı (yaşamayı) hastalıklı bir bencillikle sevdiğini anlatır. Gençliğin o varoluşsal paniği ile yalnızlık (ıssızlık) arasındaki trajik bir tercihtir.