(Dış dünyanın o yorucu, çıkarcı ve kaba gerçekliğinden kaçan naif bir ruhun (veya bir şairin/yazarın) kendi kalesine, yalnızlığına (iç dünyama) sığınma itirafıdır). Hayatta insanlara güvenen, büyük beklentilere giren herkes mutlaka yalanla, ihanetle veya (hayal kırıklığıyla) yüzleşir. Yazar, bu acıyı tekrar yaşamamak için dışarıdaki insanlarla savaşmaktan vazgeçer. O kendi zihnine, kitaplarına, kendi kurduğu o hayal dünyasına (iç dünyama) çekilir; çünkü kendi yarattığı o izole evrende, onu kandıracak veya kalbini kıracak (hayal kırıklığına yer yok) hiç kimse yoktur. Kaçış değil, bir korunma içgüdüsüdür.