Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar veya benzeri edebi eserlerdeki o derin melankoliyi yansıtan, aşkta ve hayatta konforlu ama duygusuz bir güvenlik yerine, acılarla ve kederlerle dolu olsa bile samimi, gerçek ve derin hislerle yaşamanın değerini savunan edebi bir tespittir. Gri ve tekdüze bir hayattansa, kederiyle birlikte gelen coşkulu bir mutluluk insan ruhuna çok daha yakındır. Bu söz, bizi duygularımızdan kaçmamaya, hayatın getirdiği acıları da sevinçler kadar vakur bir kabulle yaşamaya ve ruhumuzu yapay konfor alanlarından çıkararak aşkın ve hissetmenin o gerçek derinliğine bırakmaya davet eden içten bir duygusal manifestodur.