Bu pragmatik, soğuk ama bir o kadar da tarihi gerçekliği yansıtan tespit, devrimlerin ve bağımsızlık mücadelelerinin kanlı doğasını anlatır. Toplumların esaretten kurtulması, köklü rejim değişiklikleri veya bir ulusun bağımsızlık kazanması hiçbir zaman barışçıl dilekçelerle gerçekleşmez. Büyük kitlelerin (bir ulusun) aydınlığa ve özgürlüğe kavuşabilmesi için, mutlaka bedel ödemeyi göze alan azınlığın (birkaç kişinin) fedakârlığına, çatışmaya ve nihayetinde kayıplara (kan dökülmesine) ihtiyaç vardır. Söz, özgürlüğün bedelinin ağır olduğunu ve bazen daha büyük bir iyilik için şiddetin trajik ama kaçınılmaz bir araç haline geldiğini cesurca vurguluyor.