Sanatın sadece estetik bir hobi değil, bizzat iktidarı titreten siyasi ve devrimci bir "silah" olduğunu ilan eden (Picasso'nun Guernica felsefesine veya muhalif sanatçılara ait) o efsanevi meydan okumadır. Diktatörler ("otokratlar") halkı yalanlarla, korkuyla ve silahla uyutup itaat ettirirler. Oysa yazar; bir tiyatro oyununun, bir şiirin veya bir şarkının ("sanatın"); o korku duvarını tek bir saniyede yıkabileceğini, halka özgürlüğü hatırlatabileceğini ve kralın çıplak olduğunu herkese bağırabileceğini; bu yüzden sanatçıların o zorba sistemler için dünyadaki en tehlikeli "düşman/tehdit" olduğunu büyük bir onurla haykırır.