Bu söz, bireyin adaletsizlikle, sığlıkla ve samimiyetsizlikle dolu dış dünyaya karşı geliştirdiği varoluşsal başkaldırıyı ifade eder. Buradaki nefret, yıkıcı ve kör bir öfkeden ziyade, kişinin kendi ahlaki ve entelektüel bütünlüğünü koruma çabasının onurlu bir sonucudur. Yazar, dünyanın çarpıklıklarına karşı duyarsızlaşmak veya onlarla uzlaşmak yerine, hissettiği bu derin yabancılaşmayı ve reddedişi en saf, en dürüst duygu olarak kabul eder. Bu yönüyle nefret, çürümeye karşı verilmiş asil bir tepki ve bir nevi savunma mekanizması haline gelir.

Psikolojik açıdan ise bu durum, kişinin kendi değer yargılarına olan sadakatini simgeler. Dünyanın sunduğu sahteliğe teslim olmayı reddeden ruh, hissettiği bu öfkeyi bir pusula olarak kullanır. Dolayısıyla bu nefret, yıkıcı bir karanlık değil; aksine bireyin kendi içindeki adalet, güzellik ve doğruluk arayışının en somut, en saygın kanıtıdır.