(Mezarlıkta geçen edebi bir pasaj veya varoluşsal bir film/şiir sahnesine ait) insanoğlunun o bitmek bilmeyen hırslarına, savaşlarına ve öfkelerine karşı ölümün (mezarın) o "sessiz ve eşit" ironisini yüzümüze çarpan karanlık bir alaydır. Dünyada (yukarıda) yaşayan "diriler" din için, para için sürekli birbirlerinin kanını dökerler (barış yapamazlar). Oysa yazar; toprağın altına ("mezara/buraya") girmiş ölülerin artık kavga etmediğini, yan yana sessizce yattıklarını; o donuk ve "soğuk" da olsa, ölülerin dirilerden çok daha medeni ("barışçıl") bir şekilde bir arada olduklarını acı bir tebessümle fısıldar.