(İnsanın dil/iletişim sınırlarının acizliğini ve suskunluğun o devasa gücünü anlatan bir sessizlik felsefesidir). Çoğu zaman bir acıyı, bir ayrılığı, çok büyük bir aşkı veya bir ihaneti karşımızdakine anlatmak için sayfalarca (kelime) konuşmaya çalışırız. Oysa kelimeler, insan ruhunun o derin denizini anlatmak için çok sığ ve (yetmeyecek kadar) yetersizdir. O gerçek ve yakıcı duyguları (gereği de yoktur) ancak birbirinin gözüne bakarak susanlar, o sessizliği paylaşabilenler veya o acıyı iliklerine kadar hissedenler anlar. En büyük hislerin dili, her zaman sessizliktir.