Bu söz, insan zihninin ve belleğinin en derin labirentlerinden birine ışık tutuyor. Bilinçli olarak bir şeyi düşünmekten kaçınmak, onu zihnimizin arka planına itmek, o acının veya anının yok olduğu anlamına gelmez. Psikolojik açıdan bastırma mekanizmasına işaret eden bu tespit, unuttuğumuzu sandığımız duyguların aslında iç dünyamızda sessizce yaşamaya devam ettiğini gösterir. Düşünceyi askıya almak sadece geçici bir yanılsamadır.

Edebi ve felsefi açıdan ise bu cümle, geçmişin üzerini örtmeye çalışan insanın kendi gerçeğiyle yüzleştiği o kaçınılmaz kırılma anını anlatır. Gerçek unutuş, zihinsel bir çabayla değil, ancak o anının bizdeki duygusal yükünün hafiflemesiyle mümkündür. İnsan düşünmeyerek sadece zamandan kaçar, fakat ruhundaki izleri asla tamamen silemez.