(Misafirperverliğin, dostluğun ve egonun o çok ince, geleneksel ama bir o kadar da keskin nezaket kuralıdır). İlişkilerdeki asalet ve nezaket sınırını belirler. Sen birine değer verir, kalbini ve evini açar, onu masana (davet edersin); bu senin asaletinin, şefkatinin ve (büyüklüğünün) bir göstergesidir, görevini yapmışsındır. Eğer karşındaki insan kibrinden, vefasızlığından veya değersizliğinden dolayı o dostluğa yanıt vermiyorsa (gelmemek); bu senin eksikliğin değil, tamamen onun ruhsal fakirliğinin, çiğliğinin ve (küçüklüğünün) ispatıdır. Veren elin asaleti, almayan elin kibrinden her zaman üstündür. Egosu, dostluğundan büyük olan küçüktür.