William Shakespeare'e (Hamlet) atfedilen bu ünlü alıntı, iftiranın ve insan kötülüğünün ne kadar kontrol edilemez ve adaletsiz olduğunu anlatıyor. Bir insan kendi ahlakına, dürüstlüğüne ve geçmişine ne kadar dikkat ederse etsin, karakteri ne kadar kusursuz (buz veya kar gibi) olursa olsun, başkalarının kötü niyetli dedikodularından kendini koruyamaz. İftira, hedefin ne kadar kirli olduğuyla değil, iftiracının ne kadar zalim olduğuyla ilgilidir. Bu söz, dürüstlüğün tek başına iftiraya karşı bir zırh olamayacağını, çünkü çamurun en çok bembeyaz yüzeylerde iz bıraktığını sarsıcı bir gerçeklikle ifade ediyor.