Bu politik aforizma, mevcut siyasi iktidarların veya güç sahiplerinin kendi hatalarını örtbas etmek için yarattıkları korku iklimine yönelik keskin bir eleştiridir. Toplumları yönetirken sürekli bir "düşman" veya "alternatif felaket" senaryosu çizmek, siyasetin en eski manipülasyon yöntemlerinden biridir. Alıntı, gücü elinde bulunduranların her türlü etik, hukuki veya yönetimsel ihlali gerçekleştirmelerine rağmen, hala muhalefetin iktidara gelme ihtimalini en büyük tehlike olarak sunmalarındaki ironiyi vurucu bir dille ortaya koyuyor. Söylenmek istenen şudur: Ortada işlenecek yeni bir hata, bozulacak yeni bir kurum veya tüketilecek yeni bir kaynak kalmamışken, değişime karşı duyulan bu yapay korku tamamen yersizdir. Bu söz, seçmenleri rasyonel düşünmeye ve yaratılan algı illüzyonlarını sorgulamaya davet eder.