Bu cümle, ideolojik kalıplar ile saf inanç arasındaki keskin sınırı net bir şekilde çiziyor. İslamcılık bir siyasi ve ideolojik yapılanmayı, toplumsal bir mühendisliği temsil ederken; Müslümanlık doğrudan bireysel bir imanı, ahlaki bir duruşu ve kalbi bir teslimiyeti ifade eder. Yazar, kendini yapay sınırların ve politik aidiyetlerin dışında konumlandırarak, inancın özüne, samimiyetine ve evrensel ahlak ilkelerine bağlı kalmayı tercih ettiğini vurgulamaktadır.