Bu söz, modern eğitim sisteminin bireyin özgün potansiyelini ve tutkularını göz ardı ederek onu mekanik bir çarkın parçası haline getirmesini eleştiren derin bir tespittir. Psikolojik açıdan, kişinin kendi doğasına ve ilgi alanlarına yabancılaşması, bireysel varoluşun en büyük trajedilerinden biridir. Genç zihinlerin yalnızca toplumsal dayatmalar veya sınav sistemlerinin tesadüfi yönlendirmeleriyle hiç bağ kuramadıkları alanlara hapsedilmesi, entelektüel bir çoraklaşmaya yol açar. Felsefi boyutta ise bu durum, insanın kendi kaderini tayin etme hakkının elinden alınması ve yaşamın özgün bir üretim yerine zorunlu bir mesaiye dönüştürülmesidir. Tutkunun olmadığı bir yerde yaratıcılık barınamaz; dolayısıyla bireyin ruhuna dokunmayan bir eğitim modeli, toplumsal kalkınmayı ve entelektüel derinliği de körelterek geleceksiz bir toplum inşa eder.