İnsanın içsel çatışmalarını, zihnindeki o kalabalık "sesleri" ve kimlik arayışını anlatan çok derin (ve biraz şizofrenik/edebi) bir psikolojik tespittir. İnsan dışarıdan bakıldığında "tek bir kişi" gibidir. Ancak yazar; insan kendi içine dönüp "Ben gerçekten kimim? Ne istiyorum?" diye o dipsiz kuyuyu sorgulamaya ("bulmaya") başladığında; geçmişteki travmaların, toplumun dayattığı maskelerin, çocukluk hayallerinin ve korkularının aynı anda konuşmaya başladığını; zihnin bir anda "devasa bir kalabalığa/kaosa" dönüştüğünü o şiirsel bir hüzünle itiraf eder.