(Edebi bir doğa tasviri üzerinden, insanın içsel telaşını ve heyecanını anlatan romantik/şiirsel bir benzetmedir). Doğadaki o büyük hareketlilik (coşkun dere, rüzgarla sarsılan yapraklar, cama çarpan yağmur); aslında hepsi dışarıda kopan bir fırtınanın değil, içeride, bir aşığın veya bir heyecanın (bir yürek çırpıntısının) kalbinde kopardığı o devasa, kaotik ve romantik fırtınanın bir dışa vurumu, bir yansımasıdır. İnsanın içindeki duygu o kadar şiddetlidir ki, bütün doğayı o heyecanla algılar.