Bu söz, demokrasinin sadece anayasal metinlerde veya siyasi söylemlerde yaşayan kurumsal bir yapı olmadığını, asıl varoluşunu bireyin zihninde tamamlayan bir yaşam kültürü olduğunu vurgular. Felsefi açıdan, dışsal kuralların ve biçimsel özgürlüklerin, bireyin içsel dünyasında ve düşünce yapısında karşılık bulmadığı sürece birer yanılsamadan ibaret olduğunu hatırlatır. Demokrasiyi sadece bir yönetim biçimi olarak yazıp çizmek, onu toplumsal bir refleks haline getirmeye yetmez.

Psikolojik ve sosyolojik olarak ise toplumsal dönüşümün ancak bilişsel bir aydınlanma ve zihniyet değişimiyle mümkün olabileceğine işaret eder. Gerçek özgürlük ve eşitlik, kâğıt üzerindeki yasalardan ziyade, insanın ötekini kabul etme, sorgulama ve adalet duygusunu kendi zihninde inşa etmesiyle başlar. Zira zihniyet özgürleşmedikçe, en mükemmel yasalar bile sadece birer soyut temenni olarak kalacaktır.