Bu söz, insan karakterinin sınandığı geleneksel alanların ötesine geçerek derin bir varoluşsal gerçeğe işaret eder. Alışılagelmiş durumlar olan içki sofraları, kumar masaları veya yolculuklar, bireyin üzerindeki toplumsal maskeleri yalnızca gevşetir. Oysa yazar, insanın asıl sınavının en temel hakkı olan hürriyetinden mahrum kaldığı anlarda, yani cezaevi gibi ekstrem koşullarda başladığını savunur. Psikolojik açıdan bakıldığında, özgürlüğünü yitiren insan, tüm dışsal prestijlerinden, konforundan ve toplumsal rollerinden arınır. Bu dar ve baskıcı alanda kişinin çaresizlikle, yalnızlıkla ve güçle kurduğu ilişki, onun ahlaki ve zihinsel omurgasını çıplak bir şekilde ortaya koyar. İrade dışı bir esaret altında sergilenen tavır, insanın yapay maskelerinden tamamen sıyrılıp kendi çıplak özüyle baş başa kaldığı, dolayısıyla hakiki çehresini gösterdiği en dürüst andır.