Modern dünyanın en büyük kaybı olan "ar" (utanma) duygusunu yücelten ahlaki ve sosyolojik bir manifestodur. Günümüzde insanlar ekranlarda, siyasette veya sokakta her türlü rezilliği yapıp hiçbir şey olmamış gibi ("pişkince") gülümseyebilmektedir. Yazar; asıl felaketin işlenen suçlar değil, o suçlardan "utanmama" arsızlığı (kibri) olduğunu söyler. Utanma duygusu, insanın kendi içindeki o ahlaki fren (panzehir) sistemidir; yüzü kızaran, vicdanı sızlayan bir insan ne hırsızlık yapabilir ne de zulmedebilir. Söz, kurtuluşun teknoloji veya kanunlarda değil, sadece o kaybedilmiş mahcubiyet duygusunda ("utançta") yattığını savunur.