Bu söz, insan psikolojisinin ve varoluşçu felsefenin en sarsıcı çelişkilerinden birini gözler önüne serer. Özgürlük, ilk bakışta her bireyin arzuladığı büyülü bir kavram gibi görünse de, özünde kendi eylemlerimizin ve seçimlerimizin faturasını tek başına ödeme zorunluluğunu barındırır. İnsan, kararlarında tamamen serbest kaldığında, başarısızlıklarının sorumluluğunu yükleyecek dışsal bir bahane bulamaz. Bu durum, bireyde derin bir varoluşsal kaygı yaratır.

Toplumsal normlara, dogmalara veya otoriter figürlere boyun eğmek, insanı karar verme sancısından ve hata yapma korkusundan koruyan konforlu bir sığınaktır. Dolayısıyla çoğunluk, özgürlüğün getirdiği tekinsiz boşlukla yüzleşmektense, esaretin sunduğu o tanıdık ve sorumluluk gerektirmeyen güvenliği bilinçsizce tercih eder. Gerçek özgürlük, her adımın hesabını kendine verebilme cesaretini gerektiren, taşınması en zor ama en asil varoluşsal yüktür.