Melankolik ve sinematografik bir yalnızlık tasviridir. Şiirsel bir empatiyle, yağmurlu havaların insan psikolojisindeki "kılıf" etkisini anlatır. Normalde kibirli, mutlu veya meşgul görünen insanlar; yağmur yağdığında gökyüzünden düşen suyun altında ezilir, ıslanır ve sanki evrenden (veya hayattan) bir tokat yemiş gibi başlarını öne eğerler. O ıslaklık ve çaresizlik, yazarın gözünde, bütün şehrin ortak bir günahı (suçunu kabullenmiş gibi) paylaştığı muazzam, eşitlikçi ve hüzünlü bir estetiğe dönüşür.