En korkunç yalnızlık türü, acı çekerken yaşadığınız yalnızlıktır. Bu derin psikolojik tespit, insanın hissettiği en ağır ıstırabın fiziksel tek başınalıktan ziyade, ruhsal olarak acı çekerken anlaşılamamak, paylaşılamamak ve o karanlıkta tamamen kimsesiz kalmak olduğunu vurgular. Çevremizde binlerce insan olsa bile, içimizdeki sızıyı aktaracak bir bağ bulamadığımızda yaşadığımız yalıtılmışlık hissi yıkıcıdır. Acı, doğası gereği bireyseldir; ancak empati ve şefkat bu acıyı hafifletebilir. Bu söz, insan ilişkilerinde sadece neşeyi paylaşmanın yetmediğini, asıl değerin acı anında kurulan o sessiz vicdani ortaklıkta gizli olduğunu hatırlatır.