(Modern toplumun evlilik (düğün) endüstrisine ve o gösteriş/kibir hastalığına vurulmuş sosyolojik bir tokattır). Evliliğin aslında iki insanın hayatını birleştirdiği o büyük ruhsal olgunluk olduğunu; ancak bu olgunluğa, o sevgi düzeyine erişemeyen (evlenme olgunluğuna gelmemiş) çiğ insanların; o manevi boşluklarını, altınlarla, devasa salonlarla, şovlarla ve (düğünü çok önemseyerek) başkalarına gösteriş yaparak doldurmaya çalıştıklarını iddia eder. Düğün ne kadar abartılı, şatafatlı ve sahteyse; o evliliğin içindeki asıl sevgi ve olgunluk da o kadar eksiktir. Gösteriş, eksikliğin kamuflajıdır.