Bu söz, insanın kendi potansiyelini gerçekleştirememesinin yarattığı içsel yıkımın toplumsal boyutunu gözler önüne serer. Carl Jung'un psikolojik derinliğini taşıyan bu yaklaşım, bireyin yaşayamadığı, bastırdığı ya da ertelediği arzularının zamanla birer gölgeye dönüşerek yıkıcı bir enerjiye büründüğünü savunur. Kendi hayatını var edemeyen, özgünlüğünü yitiren insan, içindeki bu boşluğu ve hayal kırıklığını dış dünyaya öfke, kıskançlık ve tahakküm arzusu olarak yansıtır.

İçsel savaşını tamamlayamamış her birey, dış dünyadaki çatışmaların ve kötülüklerin birer kaynağı haline gelir. Dolayısıyla toplumsal barışın ve iyiliğin yolu, her insanın kendi hayatını cesaretle, özgürce ve layığıyla yaşayabilmesinden geçer. Kendini gerçekleştiremeyen her ruh, dünyaya sunulmamış bir hediye olduğu gibi, aynı zamanda potansiyel bir kaosun da tetikleyicisidir.