Sınıfsal eşitsizliği, açlığı ve kapitalist lüksün o israf edici (obur) kibrini paramparça eden çok kısa, edebi ve tokat gibi bir Victor Hugo (veya Charles Dickens) tarzı aforizmadır. Zenginler (burjuva) için "yemek yemek"; şatafatlı masalarda, müzik eşliğinde, gurme tatlar arayarak sırf statü ve "zevk" (oburluk) için yapılan bir gösteriş şölenidir. Oysa yazar; dünyanın diğer tarafındaki bir garibanın (fakirin) bir somun ekmeği midesine indirirken hiçbir lezzet aramadığını, sadece ölmemek ("açlığını dindirmek/hayatta kalmak") için yediğini o acımasız biyolojik gerçeklikle suratımıza çarpar.