Bu söz, değer kavramının mutlak değil, tamamen öznel ve durumsal olduğunu felsefi bir derinlikle gözler önüne serer. İnsan zihni, nesnelere ve deneyimlere kendi içsel ihtiyaçları, geçmiş yaşantıları ve arzuları doğrultusunda anlam yükler. Bir insan için ömrünü tamamlamış, yük haline gelmiş ya da anlamını yitirmiş bir nesne, bir fikir veya bir ilişki; bir başkasının hayatındaki en büyük eksikliği tamamlayan bir can suyu olabilir. Psikolojik açıdan bu durum, algısal seçiciliğin ve bireysel arayışların çeşitliliğini yansıtır. Hayatın sunduğu her şey, onu deneyimleyen öznenin ruhsal olgunluğu ve o anki ihtiyacı oranında kıymetlenir. Edebi açıdan ise bu aforizma, insan ilişkilerindeki uyumsuzlukların ve hayal kırıklıklarının temelinde yatan beklenti farklarını anlamlandırır. Nihayetinde varlık, onu gören gözün ve hisseden kalbin derinliği kadar değer kazanır.