İnsanın içindeki o tükenmek bilmeyen yaşama içgüdüsünü ve umudun mazoşist (kendine eziyet eden) doğasını anlatır. Hayatında her şey ters gitmiş, büyük acılar çekmiş ve defalarca hayal kırıklığına uğramış olsa da; insan zihni o karanlığa teslim olmak yerine, inatla ve iradesi dışında (kendimi alamıyorum) her sabah yeniden her şeyin düzeleceği, o (güzel bir gelecek) illüzyonuna tutunmaya devam eder. Umut, insanın vazgeçemediği tek yalandır.