Bu son derece radikal, özgürlükçü ve sarsıcı aşk/ilişki aforizması, bireyin tercih hakkına duyulması gereken o mutlak saygıyı vurgular. Bir ilişki (dostluk, evlilik veya aşk), ancak iki tarafın gönüllü iradesiyle var olabilir. Eğer taraflardan biri zihnen veya kalben o bağı bitirmiş ve "gitmek" istiyorsa, onu duygusal şantajla, ağlayarak, tehdit ederek veya zorla (dur diyerek) tutmaya çalışmak bir sevgi gösterisi değil; karşı tarafın özgür iradesini gasp eden bencilce bir "ahlaksızlık" ve kişilik haklarına bir saldırıdır ("namussuzluk"). Bu söz, sevginin asilce bırakabilme sanatını (özgür bırakmayı) çok sert bir ahlaki normla savunur.