Nazım Hikmet veya benzeri bir edebiyat devinin hapishane yıllarına atıfta bulunan (veya bu ruhu taşıyan) bu sıcak ama trajik selamlama, aynı acıyı paylaşan insanların kurduğu o benzersiz kardeşliği simgeler. Hapishane, sürgün veya büyük bir siyasi baskı dönemi (felaket), insanları sınıfsal, kültürel veya ideolojik farklılıklarından arındırarak tek bir ortak paydada, yani "acıda" birleştirir. Bu hitap şekli, kaderin en kötü oyununda aynı koğuşu, aynı hücreyi veya aynı umudu paylaşan "yarenlerin" birbirlerine duydukları o derin, saygılı ve hüzünlü yoldaşlığı edebi bir destana dönüştürüyor.