Bu pasifist ve içsel huzura odaklanan öğüt, enerjiyi tüketmenin en hızlı yolunun gereksiz çatışmalar olduğunu hatırlatıyor. Dış dünyayla veya diğer insanlarla savaşa girmek her zaman yıkıcıdır, ancak asıl tüketici ve yenilgisi kesin olan savaş, insanın "kendisiyle" girdiği savaştır. Kendi hatalarını affedememek, zayıflıklarını kabullenmemek, sürekli içsel bir mükemmeliyetçilikle kendini kamçılamak, insanı kendi eliyle yok oluşa sürükler. Yazar, asıl gücün ve hayatta kalma sırrının sürekli mücadele etmek değil, kusurlarıyla ve dünyayla barışmayı bilmek, yani sükuneti seçmek olduğunu derin bir felsefi dinginlikle sunuyor.