Albert Camus'ye atfedilen bu muazzam felsefi ve psikolojik tespit, insanın karakterinin fiziksel görünümüne nasıl işlediğini anlatır. Otuz yaşına kadar yüzümüzdeki çizgiler, mimikler ve genel ifade çoğunlukla genetiğin ve gençliğin bize sunduğu bir mirastır (bizim seçimimiz değildir). Ancak otuzundan sonra, o güne kadar çektiğimiz acılar, ettiğimiz nefretler, attığımız kahkahalar, yalanlar veya dürüstlüğümüz yüzümüze (mimiklerimize, kırışıklıklarımıza, bakışımıza) kazınır. Kişinin yüzü, artık onun gizleyemediği ruhsal bir otobiyografiye dönüşür. Yazar, iç dünyadaki güzelliğin veya çirkinliğin yaş ilerledikçe insanın yüzüne vurduğu (kendi sorumluluğuna girdiği) gerçeğini kusursuzca özetler.