Ahlaki erdemin, onurun ve kişisel duruşun o "geri dönülmez" doğasını anlatan psikolojik bir tespittir. İnsanlar genellikle "bir kereden bir şey olmaz" diyerek küçük yalanlar söyler, rüşvet alır veya bir haksızlığa göz yumarlar. Ancak o "ilk ihanet" (ilkeden taviz verme), ruhun bakaretini bozar. Kişi kendi kendine duyduğu saygıyı kaybettiği için, artık hayata ve doğruluk kavramına karşı o eski temiz, tavizsiz ve "saf" duruşunu sergileyemez. Suçluluk duygusu veya yozlaşmanın rahatlığı kişiyi sarar. Yazar, onur kavramının bir "bütün" olduğunu ve küçük bir çatlağın o bütünü tamamen çürüteceğini keskin bir dille uyarır.