Bu söz, insanın doğası gereği yalnızlıktan kaçındığını ve hayat yolculuğunda zayıf, yetersiz veya küçük de olsa kendisine destek olacak, yolunu aydınlatacak bir yoldaşın, bir umut ışığının varlığına ihtiyaç duyduğunu anlatır.