(Arthur Schopenhauer'e ait varoluşçu bir aforizma). Gerçek özgürlüğün doğasını açıklar. İnsan kalabalıklar içindeyken sürekli başkalarını memnun etmek, rol yapmak veya kurallara uymak zorundadır. Ancak tek başına kaldığında tüm bu maskelerden (toplumsal baskıdan) kurtulur ve en doğal, en çirkin veya en saf haline (kendisine) döner. Yalnızlıktan korkan insan, aslında kendi özgürlüğünden ve kendi zihninden korkuyordur.