Toplumdaki sahte "elitizm" ve "kalite" algısını paramparça eden çok zarif bir görgü/ahlak anayasasıdır. İnsanlar genellikle bankasında milyon dolarları olanları veya üç üniversite bitirmiş ("bilgili") kişileri otomatik olarak "saygın/asil" zannederler. Oysa yazar; gerçek asaletin (kalitenin), bir insanın garsona nasıl davrandığında, öfkelendiğinde ağzından ne çıktığında veya kendinden zayıf birine gösterdiği şefkatte ("tavırlarında") gizli olduğunu; diplomanın ve paranın o içsel kofluğu (görgüsüzlüğü) asla örtemeyeceğini o asil dille hatırlatır.