İnsanın doğasındaki ihanet ve bencillik (nankörlük) kodunu anlatan çok güçlü, tasavvufi/teolojik bir kıyaslamadır. Birisi bir iyilik yaptığında karşılığında vefa ve sadakat bekler, göremeyince de isyan eder. Oysa yazar; insanoğlunun, kendisine hayat, sağlık ve evreni veren o mutlak güce (Yaratıcıya/Tanrı'ya) karşı bile her gün şikâyet eden, inkâr eden ve "nankörlük" yapabilen bir fıtrata sahip olduğunu hatırlatır. Tanrı'ya bile sadık kalmayan o bencil yaratığın (insanın), senin ettiğin o "üç kuruşluk" iyiliğe vefalı olmasını beklemenin ne kadar büyük bir yanılgı olduğunu fısıldayan sert bir tesellidir.