Şiddetin, isyanın ve psikolojik cinnetin o en temel, görünmez sebebidir (Adler psikolojisi veya sosyolojik dışlanma sendromu). İnsanlar fakirlikten veya fiziksel acıdan ziyade; toplumda, ailesinde veya devlet nezdinde "hiçbir değeri yokmuş", o odada değilmiş gibi ("yok/görünmez") hissettirildiklerinde en büyük travmayı yaşarlar. Yazar; bir insana yapılabilecek en ağır hakaretin ona bağırmak değil, onu "hiçe saymak/görmezden gelmek" olduğunu ve içindeki o varoluşsal çığlığın ("Ben de buradayım!") dışarıya korkunç bir yıkım ve "öfke" olarak patlayacağını fısıldar.