Bu içe dönük ve mizantropik alıntı, insan doğasının karmaşıklığını ve tutarsızlıklarını çözmeye çalışmaktan yorulmuş bir zihnin pes edişini simgeliyor. İnsanlar duyguları, yalanları, sahte nezaketleri ve mantıksız beklentileriyle gerçekten de öngörülemez birer bilmecedir. Onları memnun etmeye çalışmak, niyetlerini okumak veya hareketlerine rasyonel bir açıklama getirmek çoğu zaman devasa bir enerji israfıdır. Karakter, kendi ruhsal huzurunu koruyabilmek için, bu çözümsüz denklemi kendi haline bırakmaya ve ancak pratik bir mecburiyet doğduğunda insanlarla ilgilenmeye karar verir. Bu söz, sosyal tükenmişliğin ve kişisel sınırları kalın bir şekilde çizmenin çok samimi bir itirafıdır.