İnsan doğasının o karanlık ve kaotik yönünü (Freudyen ölüm dürtüsünü veya mazoşizmi) hedef alan bu eleştirel tespit, barışın ve huzurun aslında insan için neden bu kadar sıkıcı olduğunu sorgular. Teori düzeyinde herkes barış, huzur ve neşe istediğini söyler; ancak pratikte dedikodudan, çatışmadan, dram yaratmaktan veya savaşmaktan inanılmaz bir gizli zevk alır. Çünkü kavga, adrenalin demektir; ıstırap, kişiye sahte bir derinlik ve hayatta olma hissi verir. Barış ise dingin ve olaysızdır. Bu söz, insanoğlunun kendi eliyle yarattığı kaosa olan o hastalıklı bağımlılığını sarsıcı bir gerçeklikle deşifre ediyor.