Bu söz, insan arzusunun dinamik ve sürekli değişen doğasına dair derin bir ironiyi ve felsefi bir gözlemi ortaya koyar. İnsanoğlu, zamanla evrilen bir varlık olduğu için, bir dönem şiddetle arzuladığı şeye ulaştığında, genellikle bambaşka bir noktaya gelmiş, yeni hedefler ve istekler edinmiş olur. Bu durum, arzu edilenin gerçekleşme anı ile o arzuya duyulan ihtiyacın zamanlaması arasındaki kopukluğu vurgulayarak, elde edilen başarının tadının acımtırak bir zafer gibi hissedilmesine neden olur. Psikolojik olarak, bu, "hedonik adaptasyon" kavramına işaret eder; yani insanlar bir hedefe ulaştıklarında veya bir şeye sahip olduklarında, mutluluk seviyelerinin kısa süre sonra eski haline dönmesi ve yeni arzuların peşine düşmeleri. Asıl önemli olanın, hedefe ulaşmaktan ziyade, hedefe giden yolculukta ve sürekli değişen mevcut anın değerini anlamakta yattığını düşündürür.