Bu söz, ahlaki eylemlerin zorluk derecelerini anlatan harika bir benzetmedir. Erdemli kalmanın, iyilik yapmanın ve nefse hakim olmanın sürekli bir çaba, irade ve emek (yokuş çıkmak) gerektirdiğini; buna karşılık günaha sapmanın, kötülük yapmanın ve ahlaki gevşekliğin hiçbir çaba gerektirmeyip insanı hızla aşağı çeken bir kolaylık (iniş) olduğunu vurgular.