(Dostoyevski, Kafka veya depresyon edebiyatının) insanın o en koyu çaresizliğini, eylemsizliğini ve varoluşsal felcini dışa vurduğu o karanlık feryattır. Bazen bir travma, bir hastalık veya ağır bir melankoli insanı öyle bir kitler ki; kişi bedenen nefes alsa bile hayatla bağı tamamen kopar ("yaşamıyorum"). Yazar; insanın hiçbir şey yapamadan, sadece acının bitmesini, bir mucizeyi veya ölümü o dondurucu bir pasiflikle "beklediği" o cehennem azabını; en sonunda pes edip yukarıdan ("Tanrım") medet umduğu o çöküş anıyla okuyucuya aktarır.